|
Ben bu seyahate çıkmadan kısa bir süre önce Meksika'da domuz gribi salgını patlak vermiş, aksilik bu ya ben de soğukalgınlığına yakalanmıştım. O sırada Atatürk Havalimanına inen yolcuları izlemek için termal kameralar yeni konumuştu. Bangkok havalimanında nasıl bir muamele ile karşılacağız, hafif ateşim de var, ya beni karantinaya filan alırlarsa diye endişe içinde uçaktan indim. Havalimanında pasaport kontrolünden hemen önce bir Domuz Gribi masası kurulmuş, maskeli görevliler bir yandan termal kamerayla tüm yolcuları gözlüyor, diğer yandan ellerindeki "Sağlık Durumu Bildirim Formu" adındaki kağıtları herkesten doldurmalarını rica ediyorlardı. Termal kamerayı başarıyla savuşturdum, formdaki soruların hepsine de hayır dedim ve Tayland'a başarılı bir giriş yaptım. Formdaki sorular "Hiç domuz gribi olan biriyle temasınız oldu mu, son 1 hafta içinde yüksek ateş, kusma, başağrısı vb. karşılaştınız mı, son 2 hafta içinde Meksika'ya ziyarette bulundunuz mu" gibi sorulardı. Tayland genelinde maskeyle dolaşan halktan birilerine pek rastlamadım, sadece tek tük metroda, trenlerde ve alışveriş merkezi gibi kalabalık alanlarda maskeyle dolaşan fazla titiz tipler vardı.
Karadan Kamboçya'ya girerken basit bir sağlık durumu formu doldurdum, herhangi bir kontrol olmadı. Kamboçya'dan karayoluyla tekrar Tayland'a girerken tüm seyahat boyunca karşılaştığım en komik sağlık kontrolü yapıldı. Kendi sağlığından ve temizliğinden şüphe duyduğum bir sağlık görevlisi sınırdan adımımızı atar atmaz bizi sıraya soktu ve ilkokuldaki sağlık taramaları gibi elindeki ateş ölçer cihazla tek tek ateşimizi ölçtü. Bu ateş ölçer cihaz kulak içinden ölçüm yapar cinsten ve sıra bana gelene kadar izlediklerim pek iç açıcı görüntüler değildi. Görevli sıradaki kara kuru Kamboçyalının kulağına aleti sokuyor, biraz bekliyor, 38 derecenin altında bir sayı gördüğünde seviniyor, elindeki peçeteyle aletin kulak içine giren ucunu silip sarışın mavi gözlü Danimarkalı kızın kulağına sokuyor, bekliyor, dereceyi ölçüp kızı saldıktan sonra sıradaki Alman ayının ateşini ölçüyor. Sıra bana geldiğinde o yapmacık Budist gülüşüyle cihazı üzerindeki multi-national kulak kirleriyle birlikte kulağıma soktu, beraberce baktık 36,2 çıktı.
Tayland'dan sonra Malezya, Endonezya, Singapur, Hong Kong ve Japonya'ya girerken basit bir form doldurma ve termal kamera kontrolü dışında bir vasıtayla domuz gribiyle mücadele edildiğini görmedim. Japonlar zaten günlük yaşamları normal seyrindeyken de maske ve eldiven kullanan insanlar, bu domuz gribi salgını sonrasında iyice titiz olmuşlar, bir önceki gidişime göre maske kullanan insan sayısında ciddi bir artış gördüm. Bir de bir sonraki durağımın Hawaii olduğunu öğrenen bir Japon tanıdığım "Aman oraya gitme, gidip dönen çoğu Japon domuz gribi oldu." diye paranayok bir açıklama yaptı.
Çok ilginçtir, her konuda aşırı titiz olan ABD'nin Homeland Security'si domuz gribini hiç umursamamış, ne bir sağlık durumu bildirim formu doldurduk ne sağlık kontrolünden geçtik Honolulu'da. Aşırı titizliğin altını çizeyim, "Arkadaşlar özlemiştir, dur şunlara bir beyaz peynir ve Kayseri pastırması götüreyim"i kesinlikle düşünemezsiniz, yapacağınız en fazla Atatürk Havalimanından bir kutu baklava almaktır, onu da değerini cinsini filan belirterek bildirirsiniz, gümrükteki kardeş insaflıysa baklavınıza dokunmaz.
Seyahatin geri kalanında ise Meksika'ya yakınlığından dolayı tehlike bölgesi sayılabilecek Güney Amerika'da bırakın sağlık kontrolünü sağlık bildirim formu bile doldurmadım. Bu da çok şaşırttı beni, sanki dünyanın geri kalanı panik içinde domuz gribi diye yırtınırken, en yakınındaki ülkeler umursamazlık içindeydi. Kaldı ki ben Güney Amerika'ya geçmeden hemen önce Dünya Sağlık Örgütü salgının tehlike derecesini de arttırmıştı.
Ve Türkiye'ye geri dönüşte ne olacak diye beklerken bir asğlık bildirim formu da bizim memlekette icat edilmiş, onu doldurduk.
Sonuç olarak domuz gribi kapmadan geri döndüm, merak edip soranlara teşekkürler!
|